โย่ว..!

ผมกลับมาในวันนี้

เพียงเพราะต้องการจะบอกว่า

:

หนึ่งวันที่เป็นวันสำคัญของผม คือเมื่อวาน

:

และผมใช้เวลาทั้งวัน

กับคนที่ผมคิดจะใช้เวลาทั้งชีวิตด้วย

:

และ

'ผมรักเค้า'

ครับ

วันนี้คุณหมอเดินลิ่วเข้ามาหาผมที่นอกอาคาร
ทำหน้าแปลกๆ ไงไม่รู้ *ออร่าความสงสัยเปล่งเป็นรัศมี*

"คุณนิชิวากิ...เอ่อ...ผมอยากทราบเรื่อง 'เพื่อนสนิท'...."

ผมแอบจูงชิโนะมาหลบที่ต้นไม้หลังจากที่หันไปบอกอิเคงามิ "ฝากเดี๋ยวนะ"

วิ่งหน้าตั้งมาก็เพื่อจะมาถามแค่นี้น่ะเหรอ? ใครเอาอะไรไปเป่าหูชิโนะอีกล่ะสิ? *ขมวดคิ้ว*

"ได้ยินมาจากใครล่ะ?"

"เปล่าครับ...ผมแค่อยากทราบ" ชิโนะก้มหน้าเหมือนคนทำความผิด
แล้วท่าทางอย่างนั้น *พวกคุณคงรู้* ก็ทำให้ผมต้องยอมชิโนะอย่างเคย

"เพื่อน...ที่ฉันคิดว่า ใช้คำว่า 'สนิท' ได้ คงจะมีอยู่ 5 คนล่ะมั้ง"

"....." ชิโนะตั้งหน้าตั้งตาฟัง

"คนแรก ได้ตั๊นท์กันแล้ว ถึงจะได้เป็น"

"....." ผมเห็นชิโนะขมวดคิ้ว

"คนที่สอง คงเป็นคนที่ฉันเดินวัดรอยเท้า"

"คนที่สาม คงไม่พ้นเจ้าปีศาจ....ที่ฉันไม่เคยชนะ"

"....." ชิโนะทำหน้าเฉยๆ ขึ้น

"คนที่สี่ ก็คงเป็นลุงข้างนอก"

"และก็....คนสุดท้าย"

"....ใครครับ?" ชิโนะดูกระตือรือล้นจัง

"หืม?....ก็....คงเป็นลูกน้องที่รู้ใจล่ะมั้ง"

"......."

"ชัดเจนรึยัง"

"เท่านั้นเองเหรอครับ"

"......." ชิโนะทำหน้าเศร้าๆ ให้เห็นแบบนี้ คงจะผิดหวัง
ลองเล่นต่ออีกหน่อยละกัน

"อือ ก็มีแค่นั้นแหละ คนสนิทของฉันน่ะ"

"คะ...ครับ....."
เห็นทีถ้าแกล้งมากไปกว่านี้ ผมนี่แหละที่จะปวดใจ

"นี่....คิดอะไรอยู่ล่ะ"

"เปล่านี่ครับ ผมก็แค่อยากรู้เท่านี้แหละครับว่าคนสำคัญๆ ของคุณคือใคร"

ผมโอบชิโนะด้วยแขนทั้งสองข้าง หลังจากที่มองดูแล้วว่าจะไม่มีใครผ่านมา

"ชิโนะ 'เพื่อนสนิท'จะมีกี่คนก็ได้ แต่คนที่จะร่วมชีวิตกับฉัน มีเพียงคนเดียว"

"และถ้าชิโนะอยากรู้"

"......"

"ไว้คืนนี้ ฉันจะบอก"

--จุ๊บ--

เหม่อมองบนฟ้าไกล จ้องมองด้วยความสงสัย
ว่าใครกันนะใคร ที่พาให้เธอเดินหลงทางมาเจอกับฉัน

มีคนเป็นล้านคน ช่างไร้เหตุจริงๆ ที่เราเจอกัน
จากเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไร สุดท้ายก็ได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ

ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น
ตกลงให้เรารักกันใช่มั้ย อย่างนั้นขอได้หรือไม่
โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก
ให้เรารักกัน เนิ่นนานถึงจนวันตาย...ฉันขอได้ไหม

เมื่อ ก่อน ลม หาย ใจ ก็ คิด ว่า เป็น ของ ฉัน
แต่ พอ ได้ พบ เธอ เพิ่ง รู้ จริงๆ ลม หาย ใจ คือ เธอ เท่า นั้น

มีคนเป็นล้านคน ช่างไร้เหตุผลจริงๆ ที่เราเจอกัน
จากเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไร สุดท้ายก็ได้แต่ถามตัวเองอีกครั้ง

ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น
ตกลงให้เรารักกันใช่มั้ย อย่างนั้นขอได้หรือไม่

โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก

ให้เรารักกัน เนิ่นนานถึงจนวันตาย

ขอได้ไหมครับ ?

...